Skip to main content

De zorg is een vak waarin zorgverleners geconfronteerd kunnen worden met emotionele situaties. Soms gaan die situaties over leven en dood. Ook in de thuiszorg kun je als medewerker ingrijpende ervaringen opdoen. Zo vertelde Anne, zorgmedewerker van Zorgwaard, dat ze tijdens haar werk een reanimatie moest uitvoeren bij een cliënt. Wij mochten een dienst met Anne meelopen en vroegen naar deze heftige gebeurtenis. 

Anne vertelde dat haar collega de cliënt als eerste aantrof, liggend op de keukenvloer. Haar collega was binnengekomen via een slim slot en was begonnen met reanimeren. Even later kwam Anne erbij en nam de reanimatie over, ondanks dat ze wist dat het weinig zin had. “Het was heftig,” gaf ze aan. Toch bleven ze doorgaan totdat de ambulance arriveerde en het overnam. “We wilden haar eigenlijk niet reanimeren, omdat we wisten dat we meer kapot zouden maken dan goed doen.”

Gelukkig komen zulke ingrijpende situaties als de reanimatie van een cliënt niet vaak voor. “Misschien drie keer per jaar,” vertelde ze. “Op zo’n moment gaat mijn overlevingsmodus aan. Ik handel direct en pas daarna dringt de impact echt door.” Hoe dat voelt, verschilt per situatie. “Als ik een sterke band had met iemand, is het lastiger. Ook de omstandigheden spelen mee. Laatst wist ik al dat reanimeren niet veel zou helpen, maar we moesten toch. Dat blijft moeilijk.”

Tijdens de route met Anne merkten we dat ze alert was. Kleine veranderingen, zoals een kleed op de grond dat er eerder niet lag, lieten haar schrikken. Ze dacht heel even dat er iemand op de grond lag. Bij een andere cliënt was het licht uit, terwijl deze cliënt normaal altijd al klaar staat als Anne langs komt. Anne gaf aan dat ze zich op dat moment afvroeg of er misschien iets ernstigs aan de hand was. Gelukkig bleek dat niet het geval te zijn en Anne ontspande zichtbaar. 

Later spraken we hier nog over. “Die spanning kwam echt door de recente ervaring,” legde Anne uit. “Normaal heb ik geen last van die spanning, maar ik ben nu wel extra bewust. Bang ben ik niet.” Vooral veranderingen zorgen voor een verhoogde spanning. “Als een lamp uit is, terwijl die normaal altijd aanstaat, of als iets op een andere plek ligt, schrik ik even. Je houdt toch in je achterhoofd dat er iets mis kan zijn.”

Op de vraag of ze weleens bang is dat het de laatste keer kan zijn als ze bij iemand langsgaat, antwoordde Anne: “Heel soms, maar ik probeer er niet te veel bij stil te staan. Ik leef heel erg met de dag en zeg altijd: tot morgen. Soms heb ik wel het gevoel dat het niet lang zal duren, vooral als iemand in de palliatieve fase is. Maar bij de cliënten die ik nu verzorg, heb ik dat gevoel helemaal niet.” Ook hebben we het over de wintermaanden waarin het vaak wat drukker is door een toename van sterfgevallen. “Er overlijden meer mensen in de winter. Meestal gaan er drie vlak achter elkaar en dat zijn dan vaak de mensen waarvan je het niet verwacht. Ze overlijden dan ineens.”

De zorgen en alertheid benadrukken de enorme betrokkenheid die Anne heeft voor haar cliënten. Haar bewustzijn van de kleinste veranderingen, zoals een verplaatst object of een onverwachte situatie, laat zien dat ze haar cliënten goed kent. Anne is niet alleen professioneel, maar ook menselijk en zorgzaam. Ze is iemand die haar cliënten werkelijk begrijpt en ze met oprechte betrokkenheid ondersteunt.

We willen Anne enorm bedanken dat we mochten meelopen en dat ze de tijd heeft genomen om onze vragen te beantwoorden. Wil je meer lezen? Schrijf je dan in voor onze nieuwsbrief.